Obserwatorzy

klauzula bezpieczeństwa

Wszelkie mądrości, bzdety i złośliwości na tym blogu, o ile nie zaznaczyłam inaczej podając źródła są moim wymysłem, a nawet własnością. Te niedoświetlone i kiepskie foty też. Zdjęcia z Burd, innych gazet czy książek (o ile nie podaję źródła), są skanami materiałów będących w moim posiadaniu.

Jeśli masz ochotę coś sobie przywłaszczyć to droga wolna. Razem z nimi przygarniasz część moich problemów, traum i niedoświetlenia.

Online

sobota, 10 października 2026

Latawce nad Scheveningen


W ostatni weekend września w Scheveningen odbył się festiwal latawców. Zanim jednak przyszła pora na główną atrakcję dnia, znalazł się czas na spacer po plaży, podziwianie morza i oczywiście fotografowanie. Ptaki też się załapały. 



Kormorany.



Młoda mewa srebrzysta


Mewa srebrzysta


Ostrojad zwyczajny. Na pierwszym zdjęciu nawet udało mi się uchwycić obrączkę :)

Rycyk 

Potem przyszła pora na spacer bulwarem w stronę latawców. Według zapowiedzi niebo miało się nimi niemal pokryć. No cóż. Nie pokryło się. Ani trochę. Można nawet powiedzieć, że reklama imprezy wykazała się w tym miejscu dość dużym optymizmem. Dużym. Bardzo dużym. 😀 Ale żeby nie było — czas stracony zdecydowanie to nie był.

Było kilka naprawdę efektownych latawców, w tym ogromne, przestrzenne konstrukcje, które oczywiście z bliska robiły dużo większe wrażenie. 














Na koniec znowu spacer wzdłuż morza i kilka całkiem malowniczych kadrów. Scheveningen ani Haga raczej nie trafią na moją listę ukochanych miejsc, ale trzeba im oddać jedno — od czasu do czasu potrafią bardzo ładnie ustawić się do zdjęcia. 



Czy pojechałabym ponownie specjalnie na festiwal latawców? Hmm. Jeśli znowu obiecają, że „całe niebo pokryje się latawcami”, to tym razem poproszę najpierw o materiał dowodowy.  Ale jako pretekst do spędzenia dnia nad morzem i przywiezienia kilkudziesięciu zdjęć? Jak najbardziej.

niedziela, 4 października 2026

Korean Festival 2026

Ci, którzy mnie znają, wiedzą, że od jakiegoś czasu jestem wielbicielką wszelkiej koreańskości. I tak oto 11 września trafiłam do Grote Kerk w Hadze na Korean Festival 2026, organizowany przez Ambasadę Republiki Korei.





Już samo miejsce robiło wrażenie. Monumentalne wnętrze starego kościoła, a w środku koreańska kultura, smaki, dźwięki i zapachy. Trochę nieoczywiste połączenie, ale właśnie dlatego działało.

Największym wydarzeniem był dla mnie oczywiście pokaz taekwondo. Nie bardzo wiem czemu, ale zakodowało mi się w czerepie, że wystąpi jakaś grupa z okolic Hagi. Ot, zwykły klub sportowy. Podczas pokazu zaczęłam się jednak zastanawiać, skąd ci „chłopcy z Holandii” mają taki poziom. Sprawność, technika, perfekcyjna organizacja — wszystko było o kilka półek wyżej, niż się spodziewałam. To nie był zwykły pokaz. To było SHOW. Muzyka idealnie zsynchronizowana z ćwiczeniami, epicka, grająca na emocjach. Wiecie… przez chwilę człowiek czuje się trochę jak w scenie z „Gladiatora”. Do tego świetny kontakt z publicznością i całość przygotowana tak, że trudno było oderwać wzrok.

Trochę tylko dziwiło mnie, że lokalny klub prezentuje aż taki poziom, skąd oni wynaleźli w Hadze tylu Koreańczyków i dlaczego po wszystkim ludzie ustawiają się po autografy. Dopiero po powrocie do domu wygooglowałam, kogo właściwie miałam przyjemność oglądać.

Kukkiwon Taekwondo Demonstration Team. Czyli pokazowa drużyna Kukkiwon — światowej centrali taekwondo. No cóż. Moja własna mała komedia pomyłek.





Korea to oczywiście nie tylko taekwondo. Korea to także kosmetyki. I tak, oczywiście nie obyło się bez zakupów. Wiadomo. K-beauty. Są the best i nie zamierzam nawet udawać, że potrafię przejść obok takich stoisk obojętnie.


Korea to także jedzonko. Eeech… jedzonko. Udało mi się wreszcie spróbować koreańskiego corn doga. Parówka w cieście, ketchup, musztarda i… cukier puder. Brzmi podejrzanie? Trochę. Smakuje dobrze?O dziwo — bardzo.  Jakim natomiast cudem udało mi się przegapić bungeoppang — ciastka w formie rybek wypełnione słodką pastą z czerwonej fasoli — naprawdę nie wiem.

Spędziłyśmy tam prawie cały dzień, stoiska mijałyśmy kilka razy, więc najwyraźniej spłynęła na mnie pomroczność jasna. A szkoda. Od czasu kiedy oglądałam, jak Kwak Dong-yeon przygotowuje je w „The Village Barber” z Park Bo-gumem, bardzo chciałam ich spróbować.

BTW — sam Park Bo-gum też był tego dnia obecny. No, powiedzmy… w wersji ekranowej. To właśnie on był twarzą promocyjnych filmików reklamowych emitowanych na ogromnych telebimach w przerwach między kolejnymi punktami programu. Co się odwlecze, to nie uciecze. Bungeoppang następnym razem. Kto wie, może nawet z Kwak Dong-Yoen, Park Bo-Gum lub...eeeh...pomarzyć dobra rzecz.


Był też pokaz przygotowywania baek kimchi, czyli białego kimchi. Niby nic zupełnie nowego dla kogoś, kto już sam bawi się w robienie kimchi, ale podpatrzyłam kilka trików, które na pewno wykorzystam przy następnej partii.



Były warsztaty rękodzielnicze. Gotowy wachlarz można było samodzielnie pomalować, ozdobić koralikami albo stemplami. I ja tam byłam i wachlarz sobie zrobiłam. 


Muzycznie też było bardzo różnorodnie. Zagrała koreańska grupa jazzowa Heung, a później wystąpił kwartet wokalny, który obok bardziej znanego repertuaru pojawiły się również koreańskie utwory, które w monumentalnym wnętrzu Grote Kerk brzmiały naprawdę pięknie.


Cały festiwal był zresztą większy, niż się spodziewałam. Oprócz koncertów i pokazów były stoiska z jedzeniem i kosmetykami, koreańskimi produktami, warsztaty, gry, strefy fotograficzne i finał konkursu kulinarnego.


Czyli kilka godzin Korei bez konieczności kupowania biletu do Seulu.

Na koniec ogromne podziękowania dla Ambasady Republiki Korei i wszystkich osób zaangażowanych w organizację wydarzenia za kilka godzin naprawdę świetnej rozrywki.

Dziękujemy i… prosimy o więcej!

감사합니다!