Obserwatorzy

klauzula bezpieczeństwa

Wszelkie mądrości, bzdety i złośliwości na tym blogu, o ile nie zaznaczyłam inaczej podając źródła są moim wymysłem, a nawet własnością. Te niedoświetlone i kiepskie foty też. Zdjęcia z Burd, innych gazet czy książek (o ile nie podaję źródła), są skanami materiałów będących w moim posiadaniu.

Jeśli masz ochotę coś sobie przywłaszczyć to droga wolna. Razem z nimi przygarniasz część moich problemów, traum i niedoświetlenia.

Online

czwartek, 26 lutego 2015

Głupi ma szczęście?

Zawsze wiem kiedy zmieni się pogoda. Nie potrzebuję prognoz, barometru, ani nawet coraz częstszego łupania w kręgosłupie oraz stawach. Wystarczy wsiąść do samochodu. Ludzie jeżdżą jak śnięte muchy albo co gorsza jak Kubica na dopalaczach. Dziś też.
Jakiś idiota, nazwijmy go obywatel X obdarzony ułańską fantazją i obkurczonym mózgiem zapragnął wykonać tzw. manewr wyprzedania. Pogoda szaroburo-sraczkowata, mżawka, ślisko. Koleś jedzie mi na czołówkę. Wszystko jak filmie. Szybko. Cięcie.  Drugie piwo nie rozjaśniło mi jeszcze czemu się nie walnęliśmy, choć wszystko na to wskazywało. Opatrzność widać czuwa, albo  głupi ma szczęście. Tylko kto? Ja czy ten dawca? Both?
Wszytko odbyło się tak szybko, że nie zdążyłam zrobić nic głupiego w stylu: odbić kierownicą i wjechać do rzeki, albo co gorsza na ścieżkę rowerową potrącając kogoś w trakcie, gdy ułan-skurwysynek śmignąłby w siną dal. Czasem brak reakcji, to najlepsza reakcja.

Nie jestem Sheldonem Cooperem* ani nawet innym pośledniejszym fizykiem, prawo Newtona wspominam jako coś co było w szkole, acz nie powiedziano mi, do czego może się przydać, więc nie zakodowałam go sobie. O crash testach też niewiele wiem, ale tak sobie myślę, że jadąc 80 km/h (oficjalna wersja, bo a nuż uwielbiana przeze mnie holenderska policja tu zagląda) walnę w oszołoma, który również jedzie ww. przepisową prędkością to...
No właśnie. Jeśli zostanie po mnie marmolada, to pół biedy. Jedyny problem wtedy kto się zajmie Frankiem??? Gorzej gdy zamiast marmolady zostanie warzywko. Nie dość że Franka i tak nie będzie miał kto karmić, to i ja sama karmiona będę.

I tu dochodzimy do sedna. Holandia jest bardzo tolerancyjncyjmym krajem. W niektórych przypadkach rzekłabym, że aż za bardzo (Boże chroń Mossad). Niestety eutanazja, mimo że legalna wcale nie jest taka prosta i oczywista. Nie mam tu dwóch członków rodziny, którzy potwierdziliby/zaakceptowaliby eutanazję. Zaprzyjaźniony lekarz  by się znalazł, ale to za mało. Kiszka. Możesz za życia zdecydować, że zostaniesz dawcą organów, ale nie możesz decydować o swojej śmierci albo może raczej agonii za życia.
Warzywom oczywiście to zwisa. Karmią, podcierają, wymieniają rurki z płynami ustrojowymi. Luz blues, w niebie same dziury. Tylko ta myśl, że jesteś, ale cię nie ma... Nie ma cię, ale jesteś...


Coż... pozostaje mi wierzyć, że tak czy siak, kolejnym, trzecim razem znowu będę mieć szczęście. Tak, czy siak. 


*osoby nieznające postaci Sheldona Coopera proszone są o opuszczenie bloga ;)

20 komentarzy:

  1. No to szczęściaro ktoś nad Tobą czuwał i pilnował, żebyś żadnym manewrem nie napytała sobie nieszczęścia. Gratuluję Ci tego Opiekuna, rewelacyjnie, po prostu rewelacyjnie Cię pilnuje !!!

    OdpowiedzUsuń
  2. Cało i zdrowo wyszłaś z podróży autem. Widać jesteś opanowana, to dobrze. Życzę szerokiej drogi na przyszłość i spokoju.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję. Z tym opanowaniem to różnie bywa.

      Usuń
  3. Masakra! Cieszę się, ze do niczego nie doszło!!!! Że żyjesz, jesteś w jednym kawałku. Ufff.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Na szczęście masakry nie było ;)

      Usuń
  4. znaczy najpierw muszę zanabyć 2 członków rodziny (dam się adoptować chyba), a potem się przeprowadzić, ych...
    uściski! cieszę się, że jesteś cała i zdrowa!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Szkoda, że prócz eutanazji nie ma tu legalnej bigamii. Wtedy 2 husbandów i problem z głowy :D

      Usuń
  5. No cóż, jak widać wariatów na drodze wszędzie można spotkać, a co gorsze nie da się nic zrobić tylko liczyć na takie szczęście właśnie...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Każdemu zdarza się zrobić coś głupiego na drodze niekiedy. Szczęście zawsze się przydaje.

      Usuń
  6. O rety! Dobrze, że do tej rzeki nie wjechałaś...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Też się cieszę. Szczególnie, że mam lekką fobię i nie lubię jeździć po mostach, na promach itp.

      Usuń
  7. I całe szczęście wyszłaś cało z opresji !!!! no nie wiem czy tak do końca wszystko jedno warzywkom ?

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Nie chciałabym się o tym przekonać.

      Usuń
  8. Wszystkiego dobrego! Bardzo podoba mi sie Twoj styl pisarski, choc moze akurat temat troche niefortunny na tak blacha uwage ;) Pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Bardzo dziękuję :) Cieszę się, że moja bazgranina Ci się podoba. Zapraszam częściej ;)

      Usuń
  9. Miałaś ogromne szczęście, choć w tym przypadku nie tylko Ty. Szczęście miał też ten rajdowiec, szczęście miał i Franek, że będzie go nadal karmić ta sama właścicielka:)

    A już myślałam, że w Holandii wystarczy przyjść, powiedzieć, że się chce zostać poddanym takiemu zabiegowi i gotowe...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Tyle szczęścia w całym mieście ;)
      Gdyby eutanazja była taka prosta...

      Usuń
  10. Przeżyłam tylko jedną niebezpieczną sytuację na drodze, prawie zaraz po otrzymaniu prawa jazdy, prawie 25 lat temu - jeleń wylazł mi na drogę. I co ja wtedy instynktownie zrobiłam? Puściłam kierownicę, zasłoniłam twarz dłońmi i zaczęłam się drzeć w niebogłosy. Dobrze, że miałam przytomnego pasażera, który wziął kierownicę w swoje ręce i nic nam się nie stało. Od tamtej obawiam się, że najprawdopodobniej nie poradzę sobie na drodze w sytuacji kryzyskowej... Co prawda obawa ta mnie nie ogranicza, bo jeżdżę normalnie, ale wdzięczna jestem losowi, że oszczędza mi takich przygod na drodze;-)

    OdpowiedzUsuń
  11. Wiem ile strachu się najadłaś,wszystko dobre co się dobrze kończy,widać że jeszcze masz coś do zrobienia na ziemi..............Pozdrawiam.

    OdpowiedzUsuń